تبلیغات


فرحزد از 3 سرگذر اعتنا تشکیل شده است: قدر فرحزاد بالا (شمال شاهراه یادگار امام)، فزحزاد پایین (جنوب اتوبان یادگار امام) و قدر امامزاده.



هرچند جمعی براساس اعتبار مشهور امروزی این آبادی یعنی «فرحزاد» شکل تسمیه آن را به اشتباه، بدان تقصیر که جایی فرحبخش و خوش عرق و هوی میل بوده است، منسوب به «فرح» عمداً معلوم اند، ولیک نام اصلی لمحه «فره زاد» بوده و به سبب پیدایش عصیر حل در آنجا حین را «توشه عظیم» محسوب واضح شماره شده اند.



روستای فرحزاد از بخش های خوش محلول ذوب خوی بزاق و هوای خو تهران به حساب می آمده است و هنوز نیز درصد بالایی از اهالی این هنگام ارز را ساکنان قدیمی روستا فرحزاد تشکیل می دهند، منتها در فایده توسعه شهرستان تهران، تو دهه های گذشته شاهد حضر افراد با قومیت های متفاوت به این قدر بودیم. آگاه گشتن حاضر این موجودی دارای حدود 20 هزار فرد تعداد جمعیت است که اضافه بر اهالی بومی، عمدتا شامل وابستگان و اغیار قوچانی، ترک زبان، قزوینی و غیره می شوند.



قدمت گردشگری درب گذشته، تابستان ها، حزب کثیری از اهالی تهران برای رم از دما به فرحزاد می آمدند و با کرایه کردن مسکن حجره یا باغچه ای سکونت می کردند و حتی حزب ای درب فضای باز خرگاه می زدند و تعطیلات تابستان را بدین ترتیب می گذراندند.



نکته دیگری که از فرحزاد تو خاطرات تهرانیان قدیم مندرج کتابت شده است، حکم گذرگاهی فرحزاد برای زوار امامزاده داوود بود که ایستگاه اصلی ثانیه سفر زیارتی، همین آبادی بود. زیارت کنندگان شام را مدخل سرپوش این محل می گذارندند و صبحگاهان با استجاره کردن خر و قاطر به سمت امامزاد داوود عزیمت می کردند.


 
مهاجرت موقت تهرانی ها و مقام ایستگاهی فرحزاد دلیل رونق فریاد و ستد کسبه آن آبادی می شد. بنابراین تابستان برای اهالی فرحزاد منبع درآمد و ثروت بود و این خصوصیت موجب سکونت دائم جمعی مهاجر در آنجا شده که مدخل سرپوش قیاس با دیگر آبادی های شمیران نظیر جلا و شکراب که به سبب ابتدا بست بودن راه، مهاجر پذیر نیستند و دارای ساکنانی با نژادی منفرد هستند، فرحزاد را کاملا متمایز کرده بود. 


 


امامزادگاه فرحزاد,رستوران های فرحزاد


این لیل زاج و روز هافرحزاد به ویژه در شب های تابستان، میزبان مردمانی است که برای رهایی از دغدغه های ماه و حضور دروازه اندر محیطی صبر و مخیر به آنجا می روند. این محله جعودت از قهوه غرفه ها و مهمانخانه سنتی است و برعکس بقیه مناطق تفریحی سرشت تهران مثل تنگه بن بست دژ و درکه، بلی کوهی دارد و نه طبیعت چندان بکری. از بزرگراه یادگار به خیابان فرحزاد که می رسیم با تابلوهای رنگارنگ کاباره ها و کافه ها، مغازه های قلیان فروشی و بساط دستفروشان کنار خیابان سطح به چهره می شویم.



پاتوق های پیرها و نورسته و پیر ها
در میان خیابان به داخل یکی از کافه های مدرن می روم. مشتریان دخترها و پسرهای جوانی هستند که تقریبا همدیگر را می شناسند. کل چند دقیقه جای خود را جای می کنند و مشغول کشیدن قلیان با بازی تخته هستند. وافور قلیان تقریبا فضای کافه را جعودت کرده و تمام از چندگاهی صدای قهقهه و خنده مختفی می شود. موسیقی بازهم بخش جدایی ناپذیر کافه است.  


 



بساط های کنار خیابان هم مشبع است از خوردنی های متنوع متناسب با دوران از باقالی گرم علامت و لبو قرمز ناراحت تا لواشک و آلوچه و مغز گردو.


    



امروز اراضی فرحزاد بخش شهر تهران شده و جمعیتی بالغ بر بیست عندلیب تن از ارحام مهاجری چون قوچانی، ترک زبان، قزوینی و... در نزاکت مال سکونت دارند. به صورت سه قدر درآمده است؛ منزلت اعتبار بالا که خو بزرگراه یادگار راهنما است، سرگذر اعتنا پایین که جنوب وقت حسن راه است و قدر امامزاده محض صالح که درون شرق و گرداگرد امامزاده طمانینه آرام دارد.

+ نوشته شده توسط Hamishedarsafar در یکشنبه، ۲۲ فروردین ۱۳۹۵ ساعت ۱۱:۴۹ بعد از ظهر، ۲ بازدید ، بدون دیدگاه
برچسب‌ها: مسافرت
هیچ نظری برای این نوشته وجود ندارد، شما اولین نظر را بنویسید ...
 captcha